تجربه کریسپین هالووی – لوئیس
کریسپین همراه با خواهرش سالها از مادرشان دِنی مراقبت کردند. او میگوید:
«مراقبت از والدین یکی از سختترین و پراسترسترین کارهای زندگی است. تمام جنبههای زندگیات – اجتماعی، مالی، شغلی و حتی سلامت خودت – تحتتأثیر قرار میگیرد. با این وجود، مهمترین و ارزشمندترین کاری بود که میتوانستم انجام دهم.»
او توضیح داد که در سه سال پایانی زندگی مادرش، او را بهتر از هر زمان دیگری شناخت و حتی داستانهایی از دوران کودکیاش شنید که پیشتر هرگز نمیدانست. با وجود سختیها، خوشحال است که این مسئولیت را پذیرفته است.
کریسپین تعطیلات آخر هفتهاش را کاملاً صرف مراقبت از مادر میکرد، در حالی که خواهرش از دوشنبه تا جمعه این وظیفه را به عهده داشت. او میگوید این تقسیم کار هرچند دشوار بود، اما باعث شد خواهر و برادر بیش از هر زمان دیگری یکدیگر را درک و حمایت کنند.
اکنون او از پدرش مراقبت میکند و نگران آینده است: «من فقط یک مستمری دولتی خواهم داشت، خانه و پسانداز ندارم و فرزندی هم ندارم. احتمالاً پس از والدینم باید از خواهر و برادرانم مراقبت کنم. اما چه کسی از من مراقبت خواهد کرد؟»
تجربه جین مووبری – ووستر
جین ۵۰ ساله است و در حالی که خودش هنوز خانوادهای در خانه دارد و شاغل است، از مادر ۸۵ سالهاش که به تازگی دچار زوال عقل شده، مراقبت میکند.
او میگوید:
«کارهای خانه، بردن به بیمارستان، خرید و شستوشو همه بر عهده من است. مادر میخواهد در خانه بماند و مستقل باشد، اما واقعاً کار طاقتفرسایی است.»
او میافزاید که حتی کارهای کوچک، مثل تحویل روزنامه یا روشن بودن تلویزیون، به مادرش کمک میکرد تا با تاریخها و روزها ارتباط برقرار کند. وقتی این خدمات قطع شد، وضعیت حافظهاش بدتر شد.
جین پیشنهاد میکند: «مراکز مراقبت روزانه بیشتری لازم است تا مادرم بتواند با افراد همشرایط خود تعامل داشته باشد. هرچه تحریک ذهنی کمتر باشد، حافظه هم سریعتر از بین میرود.»
دیدگاههای دیگر
- مارتین کین از ویولیسکومب: «ما چهار نسل را زیر یک سقف جمع کردهایم. همزمان از مادرهایمان مراقبت میکنیم و نوهها را هم نگه میداریم. حتی یک خانه سالمندان تعطیلشده خریدیم تا با هم زندگی و از هم حمایت کنیم.»
- جولیا از بریتانیا: «من و همسرم هر دو بیمار هستیم و فرزندی نداریم. نمیدانیم چه کسی در آینده از ما مراقبت خواهد کرد. این نگرانی بزرگی است.»
این روایتها نشان میدهند که مراقبت از سالمندان نهتنها یک مسئولیت خانوادگی سنگین است، بلکه با بحرانهای مالی، اجتماعی و عاطفی نیز همراه است. پرسش کلیدی همچنان باقی میماند: «چه کسی در آینده از ما مراقبت خواهد کرد؟»
