هیلی اِکِلز (Hayley Eccles)، معاون مدیر مراقبت از بزرگسالان، گفت خدمات اجتماعی «برای پیچیدن مردم در پنبه نیست» و باید افراد را تشویق کند تا دسترسی به مراقبت را به تأخیر بیندازند.
ملانی ودرلی (Melanie Weatherley)، رئیس انجمن مراقبت لینکلنشر، گفت ترویج استقلال «درست است» اما «نیازمند یک تغییر فرهنگی بزرگ» خواهد بود.
گزارش شورا
گزارشی که به کمیتهی «مراقبت از بزرگسالان و سلامت عمومی» شورا ارائه شد، بیان کرد که «تجویز بیش از حد مراقبت میتواند باعث وابستگی بیشتر افراد به خدمات شود و در نتیجه استقلال و سلامت آنها کاهش یابد.»
طبق قانون مراقبت سال ۲۰۱۴، مقامات موظفاند مردم را تشویق کنند که «ریسکهای مثبت» بپذیرند تا مهارتها و اعتمادبهنفسشان از بین نرود.
ارزیابیهای آینده بر اساس رویکرد توانمندسازی (strength-based approach) انجام خواهد شد؛ رویکردی که بر تواناییهای فرد تمرکز دارد و اینکه چگونه میتواند از سایر منابع کمک مانند خانواده یا جامعه بهره بگیرد.
خانم اِکِلز گفت: «حمایت بیشازحد همیشه با نیت خیر انجام شده، اما ما نمیخواهیم باعث کاهش مهارتها یا استقلال مردم شویم.»
او تأکید کرد که این سیاست صرفاً برای صرفهجویی مالی نیست، هرچند اذعان کرد که این خدمات با فشارهای مالی فزایندهای روبهرو هستند.
تغییر فرهنگی
خانم ودرلی گفت: «اهداف درست هستند، اما فکر نمیکنم به سادگی که شورا مطرح میکند، قابل اجرا باشند. این یک تغییر فرهنگی عظیم است، زیرا ما میخواهیم از افراد آسیبپذیر مراقبت کنیم و معمولاً نمیخواهیم آنها را در معرض ریسک قرار دهیم، در حالیکه همه ما هر روز با ریسک مواجه هستیم. این کار زمانبر است و نیازمند بررسی این است که آیا حمایت کافی در جامعه برای دسترسی افراد به خدمات وجود دارد یا نه.»
وضعیت مالی
مارتین ساموئلز، مدیر اجرایی مراقبت از بزرگسالان و رفاه اجتماعی، گفت شورای لینکلنشر هر سال حدود ۳۷۰ میلیون پوند برای مراقبت اجتماعی بزرگسالان هزینه میکند – که ۲۲۰ میلیون آن از بودجه عمومی شورا و باقی از کمکهای مالی و پرداختهای افراد برای مراقبت تأمین میشود.
او افزود: «ما میخواهیم روشن کنیم که رویکرد توانمندسازی به معنای صرفهجویی یا کاهش خدمات برای افراد نیازمند نیست. بلکه هدف آن دستیابی افراد به نتایج بهتر است تا بتوانند زندگی مستقلتری داشته باشند؛ همان چیزی که خودشان میخواهند.»
